همه با هم در:

شعر من از عذاب تو، گزند تازيانه شد

ضجه ي مغرور تنم، ترنم ترانه شد

حماسه ي زوال من، در شب تلخ گم شدن

ضيافت خواب تو را، قصه ي عاشقانه شد

براي رند در به در، اين من عاشق سفر

واي كه بي كراني حصار تو كرانه شد

واي كه در عزاي عشق، كشته شد آشناي عشق

واي كه نعره هاي عشق، زمزمه ي شبانه شد

اي تكيه گاه تو تنم، سنگر قلب تو منم

واي كه نيزه ي تو را، سينه ي من نشانه شد

درخت پير تن من، دوباره سبز مي شود

كه زخم هر شكست من، حضور يك جوانه شد

واي كه در حضور شب، در بزم سوت و كور شب

شب كور وحشت تو را، قلب من آشيانه شد

واي كه آبروي تو، مرد انالحق گوي تو

بر آستان كوي تو، جان داد و جاودانه شد

من همه زاري منم، زخمي زخمه ي تنم

براي هاي هاي من، زخمه ي تو بهانه شد

هر چه تبر زدي مرا، زخم نشد، جوانه شد...

(ایرج جنتی عطایی)